Magdalena ŻyłaSpecyfika pracy dydaktyczno-wychowawczej z uczniem przewlekle chorym

Uczniów przewlekle chorych zalicza się do grupy dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, którym często trudno jest sprostać obowiązującym w szkołach wymaganiom. Wiedza na temat specyfiki potrzeb tych uczniów jest – niestety – niewielka, a rzeczowych wskazówek do pracy dydaktyczno-wychowawczej wciąż brakuje.

Nauczyciele i pedagodzy są coraz lepiej przygotowani do pracy z dziećmi o specyficznych trudnościach w nauce (np. dysleksja), z dziećmi z zespołem ADHD, z dziećmi niepełnosprawnymi… A o uczniu przewlekle chorym mówi się rzadko. Dlaczego tak się dzieje? Prawdopodobnie z powodu trudności w ujednoliceniu wskazówek i stworzeniu ogólnych zaleceń dla tej grupy dzieci. Jest to bowiem grupa bardzo zróżnicowana – to dzieci chore na cukrzycę, astmę, choroby nerek, serca, padaczkę, atopowe zapalenie skóry i inne. Każda z tych chorób w inny sposób wpływa na codzienne funkcjonowanie dziecka, powoduje różny stopień absencji szkolnej, wymaga odmiennego leczenia, może też w różny sposób zakłócać emocjonalność dziecka – jego poczucie bezpieczeństwa, autonomii, własnej wartości. Traktowanie tych dzieci jako jednolitej grupy o jednakowych potrzebach edukacyjnych i wychowawczych jest więc problematyczne. Można próbować wyłonić najważniejsze elementy wspólne funkcjonowania dzieci przewlekle chorych, by stworzyć im jak najlepsze warunki do realizacji celów nauczania, należy jednak pamiętać, by każdego ucznia traktować indywidualnie, z uwzględnieniem specyfiki konkretnej choroby.

Choroba przewlekła nie zwalnia ucznia z realizacji obowiązku szkolnego. Uczeń ten musi chodzić do szkoły i realizować ten sam program nauczania, co jego zdrowi koledzy. Kłopoty zdrowotne takiego dziecka utrudniają mu jednak pełne uczestnictwo o procesie edukacyjnym i zwykle uniemożliwiają odnoszenie sukcesów szkolnych.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu