Marlena Działabij – DrupkaEdukacja emocjonalna

Szybkość zachodzących w cywilizacji zmian wymaga dostosowywania warunków zewnętrznych do pełnego i owocnego funkcjonowania jednostki.

Zaopatrzenie człowieka w nieskończoną ilość wiadomości staje się dziś niewystarczające. Dlatego należy odkrywać w ludziach niewykorzystane dotąd w pełni pokłady wewnętrznej siły, choćby poprzez rozwijanie i kształtowanie inteligencji emocjonalnej. W kuluarach szkolnego świata jesteśmy świadkami i uczestnikami wymiany informacji o naszych uczniach: „Ada z Vb to bardzo inteligentna dziewczynka, jestem zachwycony”, „Olek jest wprost genialny z matematyki”. O zdolnościach i możliwościach intelektualnych rozmawiamy często i chętnie. Jesteśmy dumni, kiedy do naszej szkoły, klasy trafi uczeń z ponadprzeciętnymi możliwościami w uczeniu się. Rzadziej zauważamy, zwłaszcza jeśli nie wyróżnia się w nauce, ucznia pogodnego, zadowolonego z siebie, otwartego, koleżeńskiego, pomocnego, opanowanego. Przyzwyczajono nas do uznawania za ludzi inteligentnych takich, którzy zdobywają bardzo dobre wyniki w nauce, potrafią zapamiętać dużą liczbę faktów, ładnie mówić, szybko liczyć. Po latach nieco zaskoczeni sukcesami tych nie zawsze ocenianych przez nas najlepiej i porażkami tych o wysokim potencjale intelektualnym, zadajemy sobie pytanie: „Co w życiu jest ważniejsze: lotny umysł, biegły w opanowywaniu wiedzy, czy społeczny spryt i potencjał?”. A może obie cechy naszej osobowości są istotne?

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu