Marlena Działabij – DrupkaInnowacja w pracy pedagoga

Szkoła może nadal tkwić w herbertowskim stylu pracy i myślenia, będąc tylko jednym z licznych manipulantów, lub spróbować poprowadzić ucznia świadomie i odpowiedzialnie, zważając na jego indywidualizm i potrzebę przestrzeni rozwojowej.

Poszukując przestrzeni dla innowacji pedagogicznej w pracy pedagoga, warto spróbować zdefiniować pojęcie, określić cel i elementy innowacji oraz przeanalizować zadania pedagoga zapisane w Rozporządzeniu MEN z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.

Próbę dookreślenia pojęcia „innowacja” podjęli się specjaliści z kilku dziedzin naukowych i do dziś jest ono przedmiotem szerokiej dyskusji, jako pojęcie bardzo pojemne, obejmujące zdarzenia o różnym charakterze. W języku potocznym słowo „innowacja” kojarzone bywa z całym szeregiem terminów bliskoznacznych, takich jak ulepszanie, usprawnianie, nowatorstwo, rozwiązania niekonwencjonalne, modernizacja, zmiana.

Zgodnie z § 1.1 Rozporządzenia MENiS z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków prowadzenia działalności innowacyjnej i eksperymentalnej przez publiczne szkoły i placówki (Dz. U. z 2002 r. Nr 56, poz. 506 z późn. zm.), „innowacja pedagogiczna to nowatorskie rozwiązanie programowe, organizacyjne lub metodyczne, mające na celu poprawę jakości pracy szkoły”. Zgodnie z rozporządzeniem innowacje dzielą się na trzy grupy: programowe, organizacyjne i metodyczne.
Realizacja nowatorskich projektów czy wprost innowacji wymaga przygotowania, otwartości na zmianę, chęci potrzeby zmiany. Inspiracją do zmiany może być: niezadowolenie z rezultatów własnej pracy, chęć sprostania nowym reformatorskim wyzwaniom, narastanie niepokojących zjawisk w szkole, oczekiwania odbiorców usługi edukacyjnej i chęć sprostania owym oczekiwaniom, aspiracje zawodowe, dążenie do mistrzostwa zawodowego oraz potrzeba dotrzymania kroku rzeczywistości.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu