Włodzisław KuzitowiczJak zbudować narzędzie diagnozy środowiska rodzinnego ucznia?

Artykuł jest propozycją opracowania narzędzia pomiaru stopnia zagrożenia rozwoju ucznia, które jest generowane przez wadliwie funkcjonujące środowisko rodzinne ucznia.

Mój publikowany w czerwcowym numerze „Głosu Pedagogicznego” artykuł, zatytułowany „Pomoc uczniom zaniedbanym środowiskowo”, zakończyłem słowami: „Pedagodzy szkolni i wychowawcy klas powinni dysponować rzetelnymi narzędziami diagnozy, które nie tylko będą zawierały trafnie dobrane wskaźniki, tak różnych w swych przejawach i etiologii rodzajów zaniedbań środowiskowych, ale także zbudowanymi w oparciu o przyjęte normy jakości środowiska rodzinnego i lokalnego, miernikami stopnia płynącego z tych środowisk zagrożenia rozwoju ucznia”. Próbą podjęcia się tego właśnie zadania, tzn. zaproponowania sposobu konstruowania owego narzędzia pomiaru stopnia zagrożenia rozwoju ucznia, które generowane jest przez środowisko rodzinne ucznia, jest właśnie ta oto publikacja.

Co to jest narzędzie diagnozy?

Użyte powyżej pojęcie „narzędzie diagnozy” występuje w literaturze psychologiczno-pedagogicznej najczęściej w znaczeniu testu lub baterii testów, opracowanych dla diagnozowania określonej funkcji osobowości lub sprawności, np. testy do pomiaru inteligencji (np. test Wechslera), Test gotowości do podjęcia nauki szkolnej czy Skala Ryzyka Dysleksji. Jednak w badaniu elementów środowiska „narzędzie diagnozy” rozumiane jest inaczej niż wystandaryzowany test mierzący określone dyspozycje, sprawności czy kompetencje.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu