O poprawianiu relacji

Ogólne narzekania na młodsze pokolenie trwa od czasów Homera, więc kiedy słyszę, że dzisiejsza młodzież zmieniła się na gorsze, nie ma już autorytetów, za to chamstwo się szerzy – to myślę, że i tak, i nie.

Rzeczywiście – o tym, żeby trzasnąć nauczycielowi drzwiami przed nosem, nawymyślać księdzu, pokazać modny, a niegrzeczny gest wychowawcy – dawniej nie słyszano, teraz się zdarza. W gimnazjum sąsiadującym z moją redakcją poleciały ostatnio ławki i krzesła z okien, bo młodzież się z jakiegoś powodu zdenerwowała. Istnieją więc przypadki, którym potrzebny kurator, a nie kurs o relacjach. Ale jest całe multum normalnej, fajnej młodzieży – nienauczonej korzystać z tego, że żyje w grupie. Przyjaźnić się, kochać, lubić, osiągać swoje cele – ale nie ranić. Negocjować bez awantur. Szanować się wzajemnie. Spróbujmy o to powalczyć w maju.
– Co pan właściwie robi? – zapytali uczniowie Marshalla Rosenberga, gdy ów światowej sławy mediator i psycholog odwiedził pewną szkołę.
– Poskramiam szakale – odpowiedział.
– Eeee…
– Mam na myśli ludzi, którzy mają problem z porozumiewaniem się. Krytykują, złośliwią, kłócą się… Znacie takich?
Jasne: szakalami okazali się natychmiast: „moja siostra, pani od polskiego, mama”, a czasem… ja sam. Tym razem więc o poskramianiu szakali, nie tylko metodą Rosenberga.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu