Marlena Działabij– DrupkaReanimacja – przyjaciel w potrzebie!

Spotkanie z uczniem bywa dla nas, pedagogów, czasem trudnym wyzwaniem. Funkcjonując wspólnie w środowisku szkolnym, wchodzimy w bardzo różne relacje. Odkrywamy przed sobą nie tylko wiedzę i umiejętności, lecz także nasze własne człowieczeństwo.

Bywa, że my, dorośli, jesteśmy bezradni wobec problemów, z jakimi mierzą się nasi podopieczni. Komuś nagle umiera ojciec, matka. Kogoś porzuca jeden albo oboje rodziców. Ktoś inny cały rok chodzi w jednej bluzie, bo rodziny nie stać na zakup zimowej odzieży. Kiedyś w moim gabinecie zjawiła się pełnoletnia już uczennica z walizką w ręku. Była dzieckiem adoptowanym, nad którym latami znęcali się rodzice. Pewnego dnia powiedziała NIE. Kilka godzin dzwoniłam po różnych pomocowych ośrodkach, nie mogąc znaleźć dla niej miejsca na nocleg. Rodzice odmawiali jakiejkolwiek współpracy. Policjant, do którego zgłosili się zaraz po jej wyjściu z domu, polecił im po prostu ją wymeldować. Gdy pracujemy z małym dzieckiem, sprawa wydaje się łatwiejsza. Po pierwsze, prawo chroni takiego małego człowieczka, po drugie, gdy płacze, gdy dzieje się mu krzywda, nie myśląc o niczym, bezwiednie przytulamy je. Dajemy mu ciepło i wsparcie. Kiedy nasz uczeń jest już dorosły, wszystko się komplikuje. I na poziomie prawnym, i na poziomie emocjonalnym. Nie raz, nie dwa siedział przede mną nastoletni młody człowiek. Płakał. Ja byłam zaskoczona i onieśmielona powstałą sytuacją. W końcu położyłam swoją dłoń na jego dłoni lub ramieniu, bo czułam, że właśnie takie oparcie w tej chwili jest mu potrzebne. Sama jestem matką nastoletnich dzieci i może łatwiej wchodzić mi w trudne relacje z moimi uczniami. Ale niepewność jest częstym towarzyszem naszego zawodu. Kiedy uczeń od wielu lat musi zmagać się z przerastającymi jego możliwości poznawcze i emocjonalne trudnościami, nie zawsze okazuje zaufanie, chęć współpracy.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu