Aldona Żejmo – Kudelska, Maria Depta – Jędrzejczak„Tak jakbym był kimś innym” – uwalniamy emocje uczniów metodą dramy

Jak bezpiecznie angażować emocje uczestników dramy? Jak przedstawić historię „problemową”? Jakwygląda praca z wykorzystaniem dramy w innych krajach?

Na temat metody dramy istnieje wiele rozbieżnych opinii. Jej zwolennicy podkreślają, że angażuje młodzież, rozwija kreatywność i inteligencję emocjonalną. Przeciwnicy twierdzą zaś, że jest niewiele wnoszącą zabawą, niepotrzebnie angażującą emocje. Dzieci i młodzież zwykle wypowiadają się o metodzie entuzjastycznie, widząc w niej możliwość swobodnej ekspresji i samodzielnego działania.

Drama jako metoda pracy

Specyfika metody dramy polega na tym, że zaprasza ona uczestników do twórczego działania: tworzenia opowieści, pracy z metaforą, symbolem oraz odgrywania ról. Z efektów procesu twórczego (stworzonej historii czy odegranej roli) uczestnicy czerpią wiedzę o sobie, innych i świecie.
Podejście „dramowe” widzi wartość i nadaje znaczenie angażowaniu uczestników na trzech poziomach:

• fizycznym (np. poprzez ruch, działanie w trakcie improwizacji),
• emocjonalnym (uruchamianie emocji w trakcie odgrywania ról),
• intelektualnym (dyskusje i podsumowania po improwizacjach). 

Dzięki temu edukacja jest wielowymiarowa i zintegrowana – odwołuje się nie tylko do sfery poznawczej (co myślę), ale także emocjonalnej (co czuję) i fizycznej (co mówi mi moje ciało).

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu