Anna Kałuba – KorczakMetody i techniki pracy z uczniem zdolnym

W mojej pracy zawodowej – poza wspieraniem dzieci zdolnych i ich rodziców – zajmuję się też prowadzeniem treningów twórczości i treningów pracy z dzieckiem zdolnym dla nauczycieli.

Na początku warsztatu zapraszam zwykle uczestników do zadania polegającego na zdefiniowaniu pojęcia „uczeń zdolny”. Zachęcam do generowania skojarzeń i przedstawiania ich, bez oceniania i selekcji. Wynik tego ćwiczenia jest zawsze taki sam. Najpierw pula najbardziej oczywistych skojarzeń typu: mądry, kreatywny, bystry, twórczy, zmotywowany, konkursy, dobre oceny, sukces, szóstki, szybko czyta. Po chwili jednak, w kolejnej puli skojarzeń, początkowo nieśmiało, ale już po chwili z coraz większym rozmachem objawiać zaczyna się „drugie oblicze” ucznia zdolnego: problemowy, niepokorny, nudzi się, przeszkadza, nieposłuszny, niegrzeczny, krnąbrny; źle współpracuje, nie słucha się, poprawia nauczyciela, komentuje wypowiedzi innych, wyśmiewa, krytykuje. Dopiero złożenie tych obu puli w jedną całość, wrzucenie ich do wspólnego worka pozwala dostrzec pełny obraz dziecka zdolnego – czyli osoby, która z jednej strony dysponuje ponadprzeciętną inteligencją, zdolnościami poznawczymi, zdolnościami twórczymi, siłą osobowości, z drugiej jednak strony jej rozwój emocjonalny, społeczny, czasem fizyczny pozostaje w tyle, plasując się poniżej średniej dla wieku życia. Jeżeli miałabym opisać „typowe” (specjalnie używam cudzysłowu) dziecko zdolne za pomocą jednego słowa, użyłabym określenia „nieharmonijność”.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu