Reforma nie taka straszna

Rozmowa z Grażyną Tworek i Beatą Kubską – pedagogiem i psychologiem ze Szkoły Podstawowej nr 88 w Poznaniu, uczestniczącej w projekcie „Podniesienie efektywności kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi”.

Beata Kubska: Od dłuższego czasu śledziliśmy projekty zmian w pomocy psychologiczno-pedagogicznej, uczestniczyliśmy w konferencjach dotyczących prognozowanych zmian. Uznaliśmy, że jest to szansa na skuteczniejszą pomoc uczniom z trudnościami szkolnymi.

Jakie problemy napotkali Państwo podczas wdrażania nowej formuły pomocy psychologiczno-pedagogicznej? Który z elementów reformy sprawił Państwu najwięcej kłopotów?

Grażyna Tworek: Największym problemem było zorganizowanie spotkań zespołów, które zostały były powołane dla dużej grupy uczniów w krótkim czasie. Wszyscy nauczyciele klas IV–VI musieli brać udział w pracach kilku zespołów. Część nauczycieli niechętnie włączało się do wspólnej pracy, wychodzili z założenia, że odpowiedzialni za tworzenie dokumentów są głównie wychowawcy, nauczyciele języka polskiego i matematyki. Przy wypełnianiu Kart Indywidualnych Potrzeb Ucznia nauczyciele nie napotykali na trudności. Dużo więcej wątpliwości pojawiało się w trakcie wypełniania planów działań wspierających  – przy formułowaniu  celów (zwłaszcza terapeutycznych) oraz planowaniu ewaluacji. Pierwsze plany były nadmiernie rozbudowane. Nadal wielu nauczycieli szkoły wychodzi z założenia, że im więcej napiszemy, tym lepiej. Najważniejsze jest uzgodnienie podczas zebrania zespołu wspólnych działań w ramach różnych form pomocy. Na początku opisywaliśmy planowane działania z podziałem na przedmioty. Wychodziły z tego obszerne opisy wzajemnie się pokrywające. Pracujemy nad tym, żeby PDW były konkretne, możliwe do realizacji na każdej lekcji i zrozumiałe dla rodzica.

W jaki sposób przeprowadzili Państwo diagnozę uczniów?

Beata Kubska: Organizatorzy pilotażu podjęli decyzję, że  pomocą psychologiczno-pedagogiczną według nowych wytycznych mamy objąć uczniów o specyficznych trudnościach w uczeniu się. Byli to uczniowie posiadający opinie psychologiczno-pedagogiczne mówiące o takich problemach. Wszyscy oni zostali włączeni do pilotażu. Mamy świadomość, że w przyszłości musimy objąć pomocą nie tylko takich uczniów. Przygotowujemy się do tego, że będziemy (zwłaszcza w oddziałach przedszkolnych i klasach I–III) przeprowadzać w większym niż dotychczas zakresie diagnozę, np. ryzyka dysleksji, dyskalkulii, nadpobudliwości psychoruchowej, problemów emocjonalnych. Jesteśmy na etapie zakupu programów do diagnozy i szkoleń nauczycieli w tym zakresie.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu