Wspólne rozwiązywanie problemów

Zaprzeczają swoim problemom, z jakimi się borykają na co dzień, nie mogą zaspokoić swoich podstawowych potrzeb, są ciągle skonfliktowani ze sobą i środowiskiem, w którym funkcjonują. To chyba najprostsza definicja rodziny dysfunkcyjnej.

Rodzina odgrywa szczególną rolę w rozwoju każdego dziecka. To jej przypisuje się podstawowy udział w wychowaniu młodego pokolenia. Jednak z analizy sytuacji wychowawczej w szkołach wynika, że jest w nich coraz więcej dzieci wymagających szczególnej opieki, takiej, której rodzina dysfunkcyjna nie jest w stanie zapewnić z racji swej bezradności bądź zdemoralizowania. W takich sytuacjach rolę rodziny przejmuje częściowo szkoła, która stara się zaspokoić podstawowe potrzeby tych dzieci, pomóc rodzicom wyjść z trudnej sytuacji życiowej na drogę normalnego, powszechnie akceptowanego stylu życia. Aby w szkole dotrzeć do dziecka z rodziny dysfunkcyjnej, należy dokonać wstępnej diagnozy sytuacji domowej dziecka. Powinno się pozyskać informacje o rodzinie, przeprowadzić z nią szereg rozmów nie tylko diagnozujących jej sytuację, ale wspierających i pokazujących, jak wyjść z sytuacji patowej. Rozmowa to najprostsze, najbardziej dostępne, wszechstronne i bardzo skuteczne narzędzie. Znakomicie się sprawdza w sytuacjach interwencyjnych zarówno wobec ucznia, jak i rodziców. Nasuwa się tylko pytanie: jak rozmawiać z rodzicami dziecka z rodziny dysfunkcyjnej, by rozmowa ta przyniosła wymierne korzyści, przede wszystkim najmłodszym, by nie uznano nas za intruzów wkraczających w intymne życie rodziny, by nie odebrano nas jako mentorów, którzy najlepiej wiedzą, jak żyć, którzy mają złoty środek na życie bez problemów.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu