Małgorzata ŁubaGdy emocje kaleczą

Nie ma jednego dobrego sposobu radzenia sobie z trudnościami, cierpieniem, życiem. Niektórzy uczniowie wybierają samookaleczanie, bo nie znajdują innej możliwości i uważają, że im to pomoże.

I na początku pomaga. Później bywa różnie. Jak możemy ich wesprzeć? Jak z nimi pracować, żeby samookaleczenia zdarzały się rzadziej?

Zanim rozpoczniesz pracę

Podejmując pracę z uczniem okaleczającym się, przypomnij sobie/zdobądź wiedzę o samouszkodzeniach. Postaraj się zrozumieć mechanizmy oraz funkcje takich zachowań. Uświadom sobie własne niepokojące emocje, reakcje na myśl o samouszkadzaniu. Zapytaj siebie: Czy masz doświadczenie w swojej pracy z osobami okaleczającymi się? Jak oceniasz swoje umiejętności i kompetencje? Co myślisz o osobach kaleczących swoje ciało? Jakie ma dla ciebie znaczenie, że podczas pracy terapeutycznej z tobą uczeń nie przestanie kaleczyć się? Czy odbierzesz to jako formę manipulacji, złośliwości, uporu, ukarania ciebie? Czy będziesz oceniać to w kategoriach osobistej porażki? Co w takiej sytuacji pomyślisz o swoich kompetencjach w pomaganiu?
Pamiętaj, że celem pracy terapeutycznej z uczniami, którzy się kaleczą, NIE JEST powstrzymanie samouszkodzeń, a samouszkodzenia NIE SĄ chorobą. Zabranianie dziecku samookaleczania działa tylko na chwilę, długoterminowo może przynieść odwrotne skutki. Bez samouszkodzeń uczeń staje się bezradny wobec doświadczanych przez siebie problemów.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu