Małgorzata ŁubaŻałoba dziecka po stracie bliskiej osoby

Podobnie jak obawiamy się śmierci we własnej rodzinie, tak dla większości z nas również sytuacja, kiedy spotykamy człowieka, który stracił kogoś kochanego, jest niezwykle trudna. Nie wiemy, jak zareagować, co powiedzieć, jakich tematów unikać.

A czy wiemy, jak pomagać uczniowi w żałobie? Czy fakt bycia dzieckiem w jakikolwiek sposób ułatwia proces radzenia sobie ze stratą, bo „to tylko dziecko”? A może jest zupełnie inaczej?

Żałoba u dzieci

W przeciwieństwie do powszechnych przekonań, emocje w związku ze śmiercią bliskiej osoby są podobne u dzieci i dorosłych. Różnice pojawiają się w sposobach ich ekspresji, które wiążą się z możliwościami okresu rozwojowego dziecka.
Kiedy umiera osoba bliska i ważna, dziecko traci poczucie bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego, pojawia się zagrożenie kolejną utratą. Żałoba dziecięca może się rozpocząć kilka tygodni, a nawet miesięcy po wydarzeniu. Reakcją na takie zdarzenie może być wycofanie, uzyskiwanie gorszych ocen w szkole, agresywne zachowania, drażliwość. W zachowaniu dziecka możliwa jest regresja, tzn. działania odpowiadające młodszemu wiekowi, może pojawić się lęk przed spaniem samemu, kurczowe trzymanie się rodzica i niechęć do zostawania samemu. Uczeń dodatkowo może zachowywać się w taki sposób, aby uwaga dorosłych była zwrócona ciągle na niego. Procesowi żałoby towarzyszyć mogą również dolegliwości somatyczne (niewyjaśnione bóle, osłabienie), zmęczenie, brak apetytu, utraty oddechu, płaczliwość, pobudzone, chaotyczne zachowania. Uczeń może intensywnie myśleć o utraconej osobie, o własnej śmierci, mieć silne, irracjonalne poczucie winy.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu