Ciemna strona eurosieroctwa

Dzieci pozostawione na pastwę losu (pod opieką dziadków, wujków, sąsiadów, starszego rodzeństwa, a nawet bez jakiegokolwiek nadzoru) określane są mianem eurosierot. Ich liczba w Polsce sięga dziesiątek tysięcy.

„Czternastoletni Artur z Opola. Od kilku tygodni jest zupełnie sam. Po wyjeździe rodziców do Wielkiej Brytanii rozstali się, każde poszło w swoją stronę, miało już nowego partnera. Czternastolatkiem miała się opiekować babcia, nikt nie przewidział, że trafi do szpitala.”

„Mama piętnastoletniej Agi wyjechała na początku wakacji, kiedy córka zdała do ostatniej klasy gimnazjum. To sąsiedzi poinformowali szkołę, że gimnazjalistka mieszka sama, przez jej mieszkanie «przewalają się» tłumy, a impreza goni imprezę.”

„Dwoje dzieci (12 i 14 lat) pozostawionych pod opieką dziadków. Matka przez 8 lat widziała się z dziećmi przez tydzień. Ojciec nie utrzymuje z nimi kontaktów.”

„Pięcioro dzieci pozostawionych w Polsce przez matkę. Dwojgiem opiekowała się sąsiadka. Trójką najmłodszych – babcia. Gdy sąsiadka urodziła własne dziecko, dwójkę będącą pod jej opieką oddała do placówki opiekuńczej.”

To tylko wybrane, tragiczne historie dzieci, spośród bardzo wielu, o których możemy przeczytać na stronach internetowych lub w prasie. Historie, których genezą jest decyzja rodziców o wyjeździe za granicę do pracy zarobkowej, ale bez dzieci. Historie, których finałem jest wejście w konflikt z prawem, przedwczesna inicjacja seksualna, kończąca się najczęściej prostytucją, uzależnienia od alkoholu, narkotyków, próby samobójcze – ogólnie mówiąc, olbrzymie spustoszenie w dziecięcej psychice, którego najczęściej nie da się już przezwyciężyć, pokonać.
Zastanówmy się, jakie wobec zaistniałej sytuacji (braku rodziców, którzy przebywają za granicą) są obowiązki szkoły, a jakie rodziców, zanim podejmą oni świadomą decyzję pozostawienia w kraju swoich dzieci.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu