Magdalena ŻyłaModel pracy z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych wynikających z trudności adaptacyjnych

Okres dzieciństwa wielu dorosłym kojarzy się z beztroską zabawą, swobodą, brakiem obowiązków i problemów. Tymczasem jest to również okres intensywnego rozwoju, licznych kryzysów i zmian, do których dziecko musi się przystosować. To nie lada wyzwanie, z którym musi sobie jakoś poradzić.

Niektóre dzieci pokonują kryzysy rozwojowe bez większych problemów, inne natomiast na zmiany reagują lękiem, wycofaniem lub agresją. O tych drugich powiemy, że trudno im się zaadaptować do zmieniających się okoliczności i nowych sytuacji. Pojęcie „adaptacja” dotyczy przystosowania się do warunków i wymagań środowiska, przy zachowaniu własnej odrębności. Polega, po pierwsze, na zyskaniu orientacji w danym środowisku, dzięki zebranym informacjom; po drugie, na zmianie zachowania i przeorganizowaniu własnej wewnętrznej struktury, by możliwe było przestrzeganie zasad, norm i wymagań otoczenia, przy jednoczesnym dbaniu o własne prawa i zaspokojenie własnych potrzeb. We współczesnym świecie szczególne znaczenie ma adaptacja do środowiska społecznego. Dla dziecka pierwszym, podstawowym otoczeniem społecznym jest rodzina, z czasem jednak wymaga się od niego przystosowania do nowych środowisk – do grupy rówieśniczej na podwórku, w przedszkolu, w szkole. Każde nowe otoczenie społeczne niesie ze sobą nowe oczekiwania, nowe normy i reguły, w których trzeba się odnaleźć.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu