O zaburzeniach komunikacji językowej

Dane statystyczne biją na alarm: ponad 70% dzieci mówi niedbale, niewyraźnie, krzykliwie lub zbyt cicho, nie otwierają właściwie ust przy wymawianiu samogłosek a, o, u, mówią podniesionym głosem przez nos lub przez zęby, ,,połykają” końcowe głoski w wyrazach, mówią na wdechu.

Ponad 80% oddycha ustami zamiast nosem. Około 20% dzieci ma wady wymowy. Badania wykazują, iż w grupie uczniów doświadczających trudności szkolnych, dzieci z wadami wymowy jest 30–40%. Większa częstotliwość występowania uczniów z wadami wymowy wśród tych, którzy przeżywają niepowodzenia szkolne, świadczy o istniejącej między tymi zjawiskami zależności. Do najczęściej występujących problemów należą:

• opóźnienie rozwoju mowy,
• zaburzenia artykulacji (niewyraźna wymowa),
• niepłynność wypowiedzi (jąkanie),
• nieumiejętność zrozumienia cudzej wypowiedzi,
• kłopoty z gramatyką i słownictwem.

Przyczyny i objawy tych zaburzeń mogą być bardzo różne. Jedno jest pewne – ich występowanie ma duży wpływ na funkcjonowanie dziecka w szkole. Jest podłożem nie tylko niepowodzeń w nauce (błędy w pisaniu, trudności w czytaniu, rozumieniu czytanych treści), ale problem ten może również niekorzystnie wpływać na kształtowanie osobowości dziecka. Stwierdzono, że niepoprawne stosunki koleżeńskie nawiązują dzieci z dużymi zaburzeniami mowy (dzieci jąkające się w stopniu znacznym, niedosłyszące, z dyslalią wieloraką). Uczniowie z zaburzeniami komunikacji językowej o łagodnym nasileniu (np. pogranicze jąkania, seplenienie) lepiej radzą sobie w kontaktach koleżeńskich.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu