Małgorzata ŁoskotUczeń z chorobą przewlekłą w szkole masowej

Zgodnie z zapisami rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej, uczeń przewlekle chory to uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Podstawowym warunkiem udzielenia mu odpowiedniego wsparcia jest wiedza nauczycieli o jednostce chorobowej ucznia oraz wynikających z niej ograniczeniach.

Agata choruje na pyłkowinę, Krzysio ma astmę oskrzelową i pierwsze oznaki rozedmy płuc, Jakub jest epileptykiem, Marysia diabetykiem, Paweł ma reumatoidalne zapalenie stawów, Zosia wadę serca, Martyna nowotwór szpiku kostnego, a Marek psychozę depresyjno-maniakalną.Wszyscy realizują obowiązek nauki w publicznych szkołach ogólnodostępnych i mają różne doświadczenia z tym związane. Na swojej edukacyjnej drodze spotykają się zarówno z życzliwością, wsparciem i pomocą swych nauczycieli, jak i jawnie okazywanym niezrozumieniem: „Choroby po tobie nie widać, więc nie oczekuj ode mnie litości”, „Przestań tak ciągle mrugać tymi oczami. Przeszkadzasz mi w prowadzeniu zajęć i rozpraszasz kolegów…”, „Znów masz kiepski dzień? Widzę, że lenistwo chcesz usprawiedliwić swoją chorobą, a na przerwie to będziesz już zdrowy”, „Źle się czujesz, to trzeba było zostać w domu. Skoro przyszedłeś, to masz ten sprawdzian pisać”.

Choroby przewlekłe definiuje się jako: „zaburzenia i odchylenia od normy, które posiadają jedną lub więcej z następujących cech charakterystycznych: są trwałe, pozostawiają po sobie inwalidztwo, spowodowane są przez nieodwracalne zmiany patologiczne, wymagają specjalnego postępowania rehabilitacyjnego, wymagać będą długotrwałego leczenia, długiego nadzoru, obserwacji czy opieki”. Innymi słowy – choroba przewlekła to choroba o przedłużonym czasie trwania, która może być nieuleczalna, nawracająca lub postępująca. W przypadku dzieci i młodzieży bardzo często towarzyszy jej ryzyko zaburzeń rozwoju psychospołecznego, które mogą być spowodowane zarówno dolegliwościami somatycznymi, stresem związanym z diagnozowaniem i leczeniem, jak i lękiem przed krótszym trwaniem życia oraz świadomością różnych ograniczeń wynikających z przebiegu samej choroby.

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu