Gimnastyka buzi i języka

Rozmowa z neurologopedą Klaudią Patoła-Haber o tym jak dbać o prawidłowy rozwój mowy dzieci oraz indywidualizować pracę z uczniem z zaburzeniami komunikacji językowej.

Czym są zaburzenia komunikacji językowej?

Można powiedzieć, że zaburzenia komunikacji językowej to wszelkie nieprawidłowości mowy o różnej etiologii, zakłócające porozumiewanie się. Umiejętność porozumiewania się z otoczeniem to przede wszystkim odbieranie i pełne rozumienie komunikatów słownych, a także ich nadawanie, a więc informowanie swoich bliskich, rówieśników i innych osób o tym, co myślimy, czujemy, widzimy, czego pragniemy. Większość z nas utożsamia z tym wady wymowy, a jest to tylko jeden z aspektów mowy. Koncentracja na wymowie podyktowana jest dużym nasileniem zjawiska zniekształcenia formy brzmieniowej wypowiedzi. Najczęściej pacjenci logopedyczni to osoby, które nieprawidłowo wymawiają jakąś głoskę (jak w przypadku seplenienia, rerania) lub wiele z nich. Taka defektywna wymowa podyktowana jest najczęściej ograniczeniami motoryki/budowy narządów artykulacyjnych lub/i deficytami analizatora słuchowego. Ale ocenie logopedycznej podlega też zasób słownictwa, opanowanie składni, reguł gramatycznych, tempo mówienia. Dlatego wyodrębniamy opóźnienie rozwoju mowy, jąkanie oraz poważniejsze zaburzenia mowy współwystępujące z innymi dysfunkcjami rozwojowymi, np. dziecięcym porażeniem mózgowym (dysartria), zespołem Downa, upośledzeniem umysłowym (oligofazja), autyzmem. Gdy problematyczna mowa wiąże się z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego, to będziemy mieli do czynienia z poważnymi trudnościami w porozumiewaniu się, z niemożnością mówienia lub/i rozumienia w ogóle (afazja).

Aby zobaczyć pełną wersję artykułu