Wprowadzanie technologii do zajęć rewalidacyjnych wciąż bywa rozumiane w sposób powierzchowny, jako próba uatrakcyjnienia pracy lub chwilowego zwiększenia zaangażowania ucznia. W praktyce oznacza to najczęściej zastąpienie tradycyjnych materiałów ich cyfrowymi odpowiednikami, bez realnej zmiany struktury procesu uczenia się. Tymczasem rzeczywisty potencjał technologii ujawnia się dopiero wtedy, gdy przestaje być ona dodatkiem, a zaczyna pełnić funkcję środowiska, w którym uczeń działa, podejmuje decyzje i doświadcza konsekwencji własnych wyborów. Zmiana ta ma charakter jakościowy, a nie jedynie narzędziowy, ponieważ wpływa na sposób organizacji aktywności poznawczej, regulacji emocji oraz budowania motywacji wewnętrznej1.
Autor: Sylwia Chmielewska
