Dołącz do czytelników
Brak wyników

Pod paragrafem

3 stycznia 2018

NR 93 (Listopad 2017)

Zmiany w organizacji i udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej

365

Wprowadzone zmiany, co do zasady, obejmują kwestie porządkowe związane z terminologią, w szczególności dotyczącą dookreślenia zadań nauczycieli, wychowawców i specjalistów w przedszkolach oraz szkołach podstawowych i ponadpodstawowych.

Wraz z nastaniem roku szkolnego 2017/2018 weszło w życie nowe rozporzadzenie MEN z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 25 sierpnia 2017 r. poz. 1591). Zachowano w nim obowiązujący do tej pory tryb organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wprowadzając jednocześnie zmiany dotyczące różnych obszarów jej udzielania. Zmiany te znajdują się w wielu miejscach sześciostronicowego rozporządzenia, precyzują oddziaływania pomocowe, dostosowują je do wymogów reformy oświaty lub wprowadzają całkiem nowe sformułowania i nazwy, jak w przypadku form pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej dzieciom i młodzieży w placówkach oświatowych. Wprowadzone zmiany, co do zasady, obejmują kwestie porządkowe związane z terminologią, w szczególności dotyczącą dookreślenia zadań nauczycieli, wychowawców i specjalistów w przedszkolach oraz szkołach podstawowych i ponadpodstawowych.

Wprowadzone zmiany przedstawię – zaznaczając kursywą – w odniesieniu do paragrafów, w których są zapisane.

§ 2.1. Zasadniczą zmianą jest wskazanie, że pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana uczniowi w przedszkolu, szkole i placówce – obok rozpoznawania i zaspokajania indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawania jego indywidualnych możliwości psychofizycznych – polega także na rozpoznawaniu czynników środowiskowych wpływających na jego funkcjonowanie w przedszkolu, szkole i placówce, w celu wspierania potencjału rozwojowego ucznia i stwarzania warunków do jego aktywnego i pełnego uczestnictwa w życiu przedszkola, szkoły i placówki ucznia. To oznacza, że przy rozpoznawaniu specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia nauczyciele i specjaliści muszą uwzględnić nie tylko przyczyny jego niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu, ale dodatkowo także bariery i ograniczenia utrudniające mu optymalne funkcjonowanie i uczestnictwo w środowisku szkolnym. Konsekwencją tego stała się również – często podkreślana konieczność:

  • wspierania mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień ucznia oraz zniwelowanie lub skompensowanie tych uwarunkowań środowiskowych, które mogą stanowić barierę dla niego – o czym mowa jest m.in. w § 20 pkt 1, § 24 pkt 1, § 25 pkt 4 i § 27 pkt 5;
  • współpracy nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i specjalistów w zakresie wspierania ucznia i udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej, także w trakcie bieżącej pracy, oraz dostosowania sposobów i metod pracy do jego możliwości psychofizycznych, którą wprowadza § 20 ust. 4;
  • planowania i prowadzenia przez dyrektora danej placówki działań mających na celu wsparcie ww. osób w doskonaleniu w zakresie rozpoznawania specjalnych potrzeb dzieci i młodzieży oraz podnoszenie jakości udzielanej pomocy psychologiczno-pedagogicznej – zapisana w § 6 ust. 6, z zaznaczeniem w § 28, że to na wniosek dyrektora wsparcie merytoryczne zapewniają poradnie oraz placówki doskonalenia nauczycieli.

§ 2 ust. 2 pkt 4. Wśród potrzeb uczniów stanowiących podstawę do objęcia ich pomocą psychologiczno-pedagogiczną wskazano dodatkowo zaburzenia zachowania i emocji, które należy korygować w trakcie bieżącej pracy z uczniem oraz poprzez objęcie ucznia odpowiednimi formami pomocy oraz deficyty kompetencji i zaburzeń sprawności językowych, które zastąpiły stosowane do tej pory sformułowanie „zaburzenia komunikacji językowej”, poszerzając tym samym krąg adresatów tej formy pomocy.

§ 5.9. Poszerzono katalog osób inicjujących udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej o pomoc nauczyciela, asystenta nauczyciela, asystenta wychowawcy świetlicy, nauczyciela/specjalistę wspierającego organizację kształcenia specjalnego oraz przedstawicieli organizacji pozarządowej lub instytucji lub podmiotu działających na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży, gdyż osoby te z racji wykonywanych obowiązków i realizowanych zadań mają wiedzę na temat ucznia, jego potrzeb i możliwości. 

 

Zasadniczą zmianą jest wskazanie, że pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana uczniowi polega także na rozpoznawaniu czynników środowiskowych wpływających na jego funkcjonowanie w przedszkolu, szkole i placówce, w celu wspierania potencjału rozwojowego ucznia i stwarzania warunków do jego aktywnego i pełnego uczestnictwa w życiu

 

§ 6.1–3. Wśród form pomocy psychologiczno-pedagogicznej – zróżnicowanych w zależności od tego, czy ma być ona realizowana w przedszkolu lub w placówce, czy też w szkole – w tym także w szkole dla dorosłych – dodano nowe formy, tj.:

  • zajęcia rozwijające umiejętności uczenia się, zgodnie bowiem z ustawą Prawo oświatowe, pomoc psychologiczno-pedagogiczna powinna wspomagać nie tylko rozwój uczniów, lecz także efektywność uczenia się w oparciu o naukę, np. mnemotechnik. To oznacza, że zajęcia te organizuje się indywidualnie lub grupowo dla każdego z uczniów o SPE, którzy mają problemy z efektywną nauką – § 14;
  • zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne dla uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu społecznym – liczba uczestników zajęć nie może przekraczać 10, chyba że zwiększenie liczby uczestników jest uzasadnione potrzebami uczniów – zajęcia te zastępują dotychczasowe zajęcia socjoterapeutyczne, które traktowane są teraz jako rodzaj zajęć rewalidacyjnych adresowanych do uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ze wzg...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Głos Pedagogiczny"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy