Dołącz do czytelników
Brak wyników

Za drzwiami gabinetu , Otwarty dostęp

3 stycznia 2018

NR 93 (Listopad 2017)

Terapia schematów dzieci i młodzieży

0 22

Bardzo skuteczna m.in. w leczeniu zaburzeń osobowości terapia schematów do tej pory była dostępna jedynie dla dorosłych pacjentów. Teraz została zaadaptowana na potrzeby dzieci i młodzieży – by zapobiegać rozwijaniu się zaburzeń i pomagać dzieciom z trudnościami emocjonalnymi; zwłaszcza w sytuacjach, kiedy inne interwencje nie przyniosły dostatecznych rezultatów.

Rodzice, nauczyciele i wychowawcy mają do dyspozycji różne metody wychowawcze, które można zastosować w rozmaitych sytuacjach i w obliczu zróżnicowanych problemów dzieci i młodzieży. Nie zawsze jednak okazują się one skuteczne – dzieje się tak zwłaszcza wtedy, kiedy trudności dziecka są poważne lub silnie utrwalone, bądź kiedy jego rodzice i inne osoby bliskie nie zmieniają swojego sposobu traktowania go i popełniają nadal te same błędy wychowawcze. Problemy dziecka mogą wówczas pozostawać nierozwiązane, a nawet pogłębiać się.

W takich sytuacjach warto spróbować innego podejścia, które przerwie dotychczasowy impas i pozwoli bardziej skutecznie pracować z problemem dziecka. Może to być właśnie terapia schematów.

 

Terapia schematów może  sprawdzić się w stosunku do tzw. „trudnych przypadków”, czyli dzieci i młodzieży, u których trudne objawy i zachowania utrzymują się mimo podejmowanych od dłuższego czasu interwencji. Ponadto jest wskazana dla tych uczennic i uczniów, którzy charakteryzują się impulsywnymi zachowaniami i słabą samokontrolą, trudnością w autorefleksji i ograniczonymi zasobami.

 

Dla kogo i kiedy terapia schematów?

Terapia schematów to nowoczesna metoda, która całymi garściami czerpie z najcenniejszego dorobku światowej psychoterapii. Opracował ją J. E. Young w latach 90. XX wieku, właśnie po to, by móc skutecznie leczyć „trudne przypadki”, w pracy z którymi nie sprawdzały się dotychczas znane podejścia psychoterapeutyczne. Young stworzył swoje nowe podejście przede wszystkim w oparciu o psychoterapię poznawczo-behawioralną, włączając do niego sprawdzone metody typowe dla innych podejść i koncepcji: teorii przywiązania, Gestalt, konstruktywizmu, relacji z obiektem, a także terapii psychoanalitycznej. W odniesieniu do dorosłych metody te dają dobre rezultaty również w pracy z osobami o głębokich, silnie zakorzenionych i utrwalonych zaburzeniach. W pracy z dziećmi natomiast pozwalają na skuteczne niedopuszczanie do rozwinięcia się zaburzeń.

Terapia ta może więc sprawdzić się właśnie w stosunku do tzw. trudnych przypadków, czyli dzieci i młodzieży, u których trudne objawy i zachowania utrzymują się mimo podejmowanych od dłuższego czasu interwencji. Ponadto jest wskazana dla tych uczennic i uczniów, którzy charakteryzują się impulsywnymi zachowaniami i słabą samokontrolą, trudnością w autorefleksji i ograniczonymi zasobami. Sprawdzi się też u młodych ludzi z obniżoną motywacją i brakiem nadziei na poprawę ich sytuacji; u takich, którzy uważają swój problem za integralną część swojej osobowości („taka/taki już jestem”, „jestem agresywna/-ny”, „jestem beznadziejna/-ny”, „jestem nic niewarta/niewart”), lub u tych, którym trudności sprawia samo określenie swoich potrzeb, dążeń i celów.

Dotychczas stosowana tylko w pracy psychoterapeutycznej z osobami dorosłymi, terapia schematów od niedawna znajduje zastosowanie również w pracy z dziećmi i młodzieżą, i to już od okresu niemowlęctwa. Im dziecko jest młodsze, tym większy i bardziej istotny w terapii jest udział jego rodziców i opiekunów – można powiedzieć, że na swój sposób ich również ta terapia obejmuje, a jednocześnie stają się oni po części terapeutami swojego dziecka. Uczestnictwo w tej formie psychoterapii znacząco podnosi bowiem poziom wychowawczych, rodzicielskich kompetencji rodziców (opiekunów) dziecka. Uczą się oni trafnie rozpoznawać ważne potrzeby dziecka i odpowiadać na nie w adekwatny, konstruktywny sposób, a także tak kreować środowisko rodzinne, by ich dziecko czuło się w nim rozumiane, kochane i bezpieczne.

Dzięki temu rodzice z pomocą psychoterapeuty powstrzymują tworzenie się u dziecka tzw. nieadaptacyjnych schematów (o nich więcej za chwilę), umożliwiają mu harmonijny rozwój, w tym w zakresie autonomii i samodzielności ujętych w realistyczne, sprzyjające dziecku granice. Jednocześnie sami rodzice, obserwując pozytywne efekty terapii i swoich działań, zaczynają bardziej wierzyć w siebie i swoje możliwości, mogą wre...

Pozostałe 70% treści dostępne jest dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy