INTEGRACJA DZIECI Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ W KLASIE – jak wspierać proces edukacyjny i emocjonalny w klasie ogólnodostępnej

Chcąc zapewnić każdemu dziecku ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi godne warunki kształcenia i wychowania, sprzyjające rozwojowi jednostki, należy zapoznać się z różnymi stylami nauczania. Aby wybór był najlepszy dla dziecka, nauczyciel i rodzic (lub prawny opiekun) powinni ocenić różne style nauczania, które umożliwiają dziecku osiąganie celów edukacyjno-wychowawczych poprzez adaptację programu nauczania i indywidualizację pracy2.

Aby móc mówić o edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, należy zapoznać się z różnymi stylami nauczania. W dalszej części artykułu przedstawiono istotę nauczania włączającego oraz integracyjnego.

Termin „edukacja włączająca” pojawił się w literaturze pedagogicznej na początku lat 90. XX w. i bardzo szybko zdobył sporą popularność3. Choć początkowo pojęcie to wykorzystywano przede wszystkim w naukowych i społecznych debatach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, to dziś jest ono kluczowym terminem nauk o wychowaniu i przedmiotem debat polityczno-oświatowych na całym świecie. Już na tej podstawie można wnioskować, że określenie to niesie ważne treści i odnosi się do istotnych kwestii współczesnych systemów szkolnych. Jednocześnie jest ono bardzo wieloznaczne, co wywołuje wiele niepotrzebnych nieporozumień4. W kontekście dzieci z niepełnosprawnością intelektualną pojęcie edukacji włączającej nabiera szczególnego znaczenia, gdyż dotyczy nie tylko nauki, ale i procesu społecznej adaptacji. Pojęcie to stanowi punkt wyjścia do dalszych rozważań nad praktyką edukacji włączającej w szkołach ogólnodostępnych.

Charakterystyka dzieci z niepełnosprawnością intelektualną

Niepełnosprawność intelektualna definiowana jest jako nieosiągnięcie odpowiedniego dla wieku poziomu sprawności procesów poznawczych, takich jak spostrzeganie, rozumowanie, zapamiętywanie czy uczenie się.