Dzieciństwo wyspowe – case study

„Przecież chcę dla dziecka jak najlepiej, chcę, żeby miało to, czego ja nie miałam(-em)"

Istnieje wiele powodów, przez które rodzice decydują się na to, aby ich dziecko miało dużo zajęć dodatkowych. Gdy rodzic organizuje dziecku czas – dni, tygodnie, miesiące, a nawet lata – w taki sposób, aby przechodziło ono ciągle z zajęć na zajęcia, jest ono ciągle gdzieś przerzucane czy transportowane. Kolokwialnie ujmując, dziecko wysyłane jest z wyspy na wyspę, z zupełnie inną – metaforycznie ujmując – florą, fauną, krajobrazem i obyczajami tam panującymi. Zupełnie inaczej będą wyglądać zajęcia z judo, a jeszcze inaczej z nauczania języka chińskiego: zmieniamy otoczenie, ludzi i wymagania, ale jednocześnie wymaga to ciągłej adaptacji. Wyobraźmy sobie też, że takich zajęć tygodniowo może być kilka czy kilkanaście. 

Niejednokrotnie rodzice pytają: „Dlaczego moje dziecko jest takie niewdzięczne? Wszystko mu daję, a ono jest takie wyrachowane”. Dzieci mówią natomiast: Ja nie mam siły na te wszystkie zajęcia, a moim marzeniem jest to, aby troszkę poleżeć w domu i pobawić się swoimi ulubionymi zabawkami”. Rozdźwięk jest jednak niesamowity, prawda?

Przyczyn takiego stanu rzeczy może być bardzo wiele. Na przykład rodzic może w ten sposób uciekać od zajmowania się dzieckiem, od poświęcania mu czasu i tworzenia więzi emocjonalnej. Takie ciągle zajęte dziecko może doświadczać poczucia osamotnienia, braku poczucia sprawczości i oddalenia od rodzica. Zdarza się, że rodzic zapisuje swoją pociechę na mnóstwo zajęć pozalekcyjnych, bo sam nie miał tego w swoim dzieciństwie i pragnie przeżyć to wszystko poprzez swoje dziecko. Uważa też często, że robi dobrze, bo „przecież on...