Zainteresowanie badaczy zjawiskiem odporności psychicznej i prawidłowego rozwoju dzieci oraz młodzieży mimo niesprzyjających warunków życiowych, zaowocowało pojawieniem się pojęcia resilience w zasobach nauk społecznych i medycznych. Termin ten tłumaczono jako prężność osobową, prężność ego, sprężystość, odporność psychiczną. Jest ona zjawiskiem wyjaśniającym powrót do zdrowia po doświadczeniach zagrożenia czy zniszczenia, rozumianą jako zdolność do radzenia sobie w sytuacjach trudnych, umiejętność „wyjścia cało”, a przynajmniej z niewielkimi stratami z opresji psychicznej. Jak możemy wesprzeć dzieci w doskonaleniu tej umiejętności?
Dział: Warsztat pracy pedagoga
Wciąż słychać echa głośnej akcji #MeToo, której celem było zwrócenie uwagi na powagę i powszechność problemu napastowania seksualnego kobiet. Zaczęło się od aktorek i celebrytek, jednak akcja szybko objęła swoim zasięgiem wiele zwyczajnych dziewcząt i kobiet z całego świata.
Co decyduje o tym, jak radzimy sobie w życiu, jak układają się nasze stosunki z otoczeniem, w jaki sposób zaznaczamy swą obecność w świecie, jakie wrażenie robimy na ludziach czy jak zachowamy się w odpowiedzi na zmieniające się warunki zewnętrzne? To nasza osobowość, czyli dynamiczny i dość skomplikowany zespół psychologicznych cech osobistych, pozostających we wzajemnych relacjach i zależnościach, sprawiający, że ludzie różnią się między sobą. Co jednak, jeśli pojawiają się zaburzenia w jej rozwoju?
Etykiety ułatwiają nam porządkowanie rzeczywistości, ale też ograniczają. Z tego względu lepiej zrezygnować z etykietowania i unikać stereotypizacji. Podpowiadamy, jakie techniki i metody sprawdzą się w pracy z prawie każdym rodzicem.
Często słyszymy, że nie należy opatrywać uczniów negatywnymi etykietami, bo może to spowodować nawet poważne niepożądane konsekwencje. Ale czy w takim razie pozytywne etykiety zadziałają odwrotnie? W jaki sposób możemy wykorzystać w codziennej pracy moc samospełniającego się proroctwa?
Wyspy kompetencji to obszary funkcjonowania dziecka, które są dla niego źródłem satysfakcji, zadowolenia. Pomagając mu je rozpoznać, wspieramy jego samoocenę i rozwój. Podpowiadamy, w jaki sposób to zrobić.
Prostytucja towarzyszy ludzkości od zarania dziejów, ale jeśli dotyczy najmłodszych członków społeczeństwa, nigdy nie była zjawiskiem akceptowanym. Świadomość jej niezaprzeczalnej szkodliwości dla rozwijającej się psychiki jest konieczna, by chronić podopiecznych przed podejmowaniem tych niebezpiecznych zachowań. W tym celu warto wiedzieć, jaki jest jej współczesny wymiar wśród dzieci i młodzieży.
Gdy w klasie pojawia się uczeń, który wykazuje trudności związane z niepłynnością mowy, nauczyciel staje przed dylematem: co należy zrobić? Najczęściej dostrzegając ten problem, skieruje dziecko i rodzica do specjalisty – logopedy lub psychologa. Jednak nadal pozostaje kwestia tego, w jaki sposób reagować na jąkanie się dziecka, jak wspierać ucznia emocjonalnie, komunikacyjnie i edukacyjnie na terenie klasy.
Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła – zauważyła swego czasu Wisława Szymborska. Na temat czytania nie można powiedzieć niczego negatywnego. Nadchodzące wakacje i czas wolny to wymarzona okazja, by pielęgnować zainteresowania czytelnicze. Trzeba je tylko rozbudzić w swoich uczniach i podopiecznych.
Mimo wielu starań ze strony resortów zdrowia i edukacji, zdrowie psychiczne w wielu środowiskach nadal pozostaje tematem tabu, a zaburzenia psychotyczne – drażliwym i uciążliwym problemem. Dlatego tak ważne jest przekazanie nauczycielom odpowiedniej wiedzy w tym zakresie i systematyczne edukowanie uczniów. Tylko konsekwentne podejmowanie tego typu działań może zmienić postawę społeczeństwa wobec osób borykających się z zaburzeniami natury psychicznej.
Wiek nastoletni u dziecka to czas bólu głowy rodziców i nauczycieli. Całkiem poprawnie zachowujący się młodzi ludzie zaczynają się nagle, bez wyraźnego – wydawałoby się – powodu, „psuć”. Przestają słuchać dorosłych, gniewnie odpowiadają albo milczą, rzucając nienawistne spojrzenia, wrzeszczą i trzaskają drzwiami. Mimo świadomości zagrożeń podejmują szereg zachowań, na które w innych okolicznościach by się nie poważyli: eksperymentują z używkami, relacjami, decydują się na ryzykowne zabawy, balansując na granicy prawa, odrzucają zasady i starają się wprowadzić swoje. Co z tym fantem zrobić?