Wyspy kompetencji to obszary funkcjonowania dziecka, które są dla niego źródłem satysfakcji, zadowolenia. Pomagając mu je rozpoznać, wspieramy jego samoocenę i rozwój. Podpowiadamy, w jaki sposób to zrobić.
Dział: Warsztat pracy pedagoga
Prostytucja towarzyszy ludzkości od zarania dziejów, ale jeśli dotyczy najmłodszych członków społeczeństwa, nigdy nie była zjawiskiem akceptowanym. Świadomość jej niezaprzeczalnej szkodliwości dla rozwijającej się psychiki jest konieczna, by chronić podopiecznych przed podejmowaniem tych niebezpiecznych zachowań. W tym celu warto wiedzieć, jaki jest jej współczesny wymiar wśród dzieci i młodzieży.
Gdy w klasie pojawia się uczeń, który wykazuje trudności związane z niepłynnością mowy, nauczyciel staje przed dylematem: co należy zrobić? Najczęściej dostrzegając ten problem, skieruje dziecko i rodzica do specjalisty – logopedy lub psychologa. Jednak nadal pozostaje kwestia tego, w jaki sposób reagować na jąkanie się dziecka, jak wspierać ucznia emocjonalnie, komunikacyjnie i edukacyjnie na terenie klasy.
Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła – zauważyła swego czasu Wisława Szymborska. Na temat czytania nie można powiedzieć niczego negatywnego. Nadchodzące wakacje i czas wolny to wymarzona okazja, by pielęgnować zainteresowania czytelnicze. Trzeba je tylko rozbudzić w swoich uczniach i podopiecznych.
Mimo wielu starań ze strony resortów zdrowia i edukacji, zdrowie psychiczne w wielu środowiskach nadal pozostaje tematem tabu, a zaburzenia psychotyczne – drażliwym i uciążliwym problemem. Dlatego tak ważne jest przekazanie nauczycielom odpowiedniej wiedzy w tym zakresie i systematyczne edukowanie uczniów. Tylko konsekwentne podejmowanie tego typu działań może zmienić postawę społeczeństwa wobec osób borykających się z zaburzeniami natury psychicznej.
Wiek nastoletni u dziecka to czas bólu głowy rodziców i nauczycieli. Całkiem poprawnie zachowujący się młodzi ludzie zaczynają się nagle, bez wyraźnego – wydawałoby się – powodu, „psuć”. Przestają słuchać dorosłych, gniewnie odpowiadają albo milczą, rzucając nienawistne spojrzenia, wrzeszczą i trzaskają drzwiami. Mimo świadomości zagrożeń podejmują szereg zachowań, na które w innych okolicznościach by się nie poważyli: eksperymentują z używkami, relacjami, decydują się na ryzykowne zabawy, balansując na granicy prawa, odrzucają zasady i starają się wprowadzić swoje. Co z tym fantem zrobić?
Zaburzenia czy zakłócenia rozwoju i zachowania u dzieci mogą mieć różnorakie przyczyny, zdarza się jednak, że źródło problemu leży po stronie rodziców. Istnieje bowiem wiele nieprawidłowości w funkcjonowaniu dziecka, mających różnorodny przebieg i nasilenie, wywołanych zachowaniami opiekunów. Zadaniem nauczycieli jest udzielenie odpowiedniego wsparcia każdemu uczniowi, trzeba zatem znać etiologię i algorytm postępowania. Zastanówmy się więc, jakie destrukcyjne zachowania rodziców są najbardziej powszechne, a tym samym z dużą dozą prawdopodobieństwa można przypuszczać, że ich ofiarą będzie któryś z naszych uczniów.
Osoba cierpiąca na zaburzenia tikowe nie ma na nie żadnego wpływu, występują one niezależnie, mimowolnie, a ich opanowanie jest niezwykle trudne, czasami nawet niewykonalne, co wywołuje ogromny dyskomfort.
Zajęcia rewalidacyjne dla uczniów z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, są szczegółowo opisane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym. Zgodnie z tym dokumentem dzieciom należy zapewnić przede wszystkim możliwość udziału w zajęciach rozwijających umiejętności społeczne, w tym umiejętności komunikacyjne.
Rozwód jest jednym z wydarzeń krytycznych dla rodziny. Plasuje się na drugim miejscu na liście najbardziej stresujących zdarzeń w życiu (tuż za śmiercią współmałżonka). Statystyki donoszą, że co roku rośnie liczba prowadzonych przez sądy postępowań rozwodowych. Rozpad małżeństwa jest wyzwaniem dla każdej osoby weń zaangażowanej: dla małżonków, ich rodzin i przyjaciół, ale przede wszystkim dla dzieci.
Żyjemy w czasie gwałtownych zmian, które objęły także model rodziny. Ten tradycyjny, czyli żyjący w związku małżeńskim biologiczni rodzice plus dziecko (dzieci), przestał być jedynym obowiązującym.
Wiosna to czas miłosnych uniesień, ale i zawodów. Co się dzieje, kiedy stany te przeżywają nastolatki? To trudne i dla samych zainteresowanych, i dla ich najbliższych. Tym bardziej więc zakochani młodzi ludzie potrzebują naszego wsparcia.