Koniec roku to czas, kiedy uczniowie odliczają dni do wakacji. Oceny są już wystawione, a motywacja do nauki prawie „zerowa”. Warto wykorzystać ten okres na pracę z użyciem technologii informacyjno-komunikacyjnych w nauczaniu.
To jedna z metod pracy z uczniami, która jest dla nich atrakcyjna.
YouTube należy obecnie, obok Facebooka, do najpopularniejszych mediów społecznościowych, w szczególności wśród osób młodych. Stąd też warto przyjrzeć mu się pod względem jego potencjału glottodydaktycznego, w tym – możliwości jego wykorzystania na zajęciach szkolnych.
Storyline, zwana inaczej metodą szkocką, to metoda tematu lub opowieści wychowawczej, która narodziła się 20 lat temu w Szkocji. Jej podstawowym założeniem było wykorzystanie naturalnej ciekawości i entuzjazmu uczniów w celu stymulowania ich samodzielnej aktywności. Powstanie metody było efektem pracy praktyków i nauczycieli akademickich, którzy poszukiwali strategii nauczania integralnego, umożliwiającej podejmowanie zadań z różnorodnych dziedzin wiedzy i zarazem pozwalającej na samodzielne lub grupowe poszukiwanie rozwiązań.
Współczesny świat nie lubi porażki. Każdego dnia media prezentują nam ludzi zadowolonych z życia, zadbanych, zamożnych, wykształconych, co powoduje, że większość ludzi chce za wszelką cenę dorównać temu ideałowi. Najczęściej pracując ponad własne możliwości, aby uzyskać taki status materialny, który zapewni im i ich rodzinom życie jak z reklamy. Codzienność stała się dla wielu szczegółowo zaplanowanym programem, wszystko musi być dokładnie zorganizowane, nad wszystkim należy mieć kontrolę. Również dziecko – myśląc w tych kategoriach, można by rzec: dodatek do rodzica – powinno być wyjątkowe, idealne, niesprawiające problemów – ,,szyte na miarę”.
Kocham się w nauczycielu historii, czy mam szanse? Mam powodzenie u kobiet, ale polonistka mnie ignoruje, jak zwrócić jej uwagę? Zakochałam się w wychowawcy, jak mu to powiedzieć? „Zakochane” w swoich nauczycielach i nauczycielkach uczennice i uczniowie zwykle w ciszy przeżywają swoje rozterki. Co jednak robić, kiedy zaczynają nam okazywać swoje zainteresowanie?
Kto bez trudności, łatwo i przyjemnie dla siebie i innych, przebrnął przez okres własnego dojrzewania – niech pierwszy rzuci kamieniem. Ja chowam ręce w kieszenie, bo doskonale pamiętam, jak często mama mawiała: Jestem uparta i cierpliwa, więc przeżyję to twoje dorastanie! Te słowa wiele razy sprowadzały mnie na ziemię w trudnych relacjach z nastolatkami, prywatnie i zawodowo.
Pedagog rozumie, że nawet najbardziej uparte, agresywne, niegrzeczne, nastawione na opór dziecko chce być kochane, akceptowane, rozumiane, czuć się zauważone i ważne, tak samo jak wszystkie
inne dzieci. Jednak, z rozmaitych powodów, zabiega o to w sposób, który przynosi skutki odwrotne do zamierzonych. Pedagog rozumie również, że takie zachowania dziecka mogą wywołać – nawet u najbardziej
kochających rodziców – złość, niechęć, bezradność, zwątpienie i ogromne poczucie winy. Co w takiej sytuacji może zrobić pedagog?
Pojęcie neurodydaktyki w ostatnich latach stało się bardzo popularne. Ile jednak jest w nim prawdy, a ile mitu, i co z naszej wiedzy na temat „uczącego się” mózgu faktycznie możemy wykorzystać w szkole?
Nikogo nie trzeba przekonywać o pozytywnej roli ruchu w rozwoju dzieci młodszych. Codzienna dawka zdrowia pojmowanego w ten sposób może zdziałać bardzo wiele dobrego. Przede wszystkim wspomaga rozwój motoryki, poprawia pracę mózgu, niweluje stres i napięcia ciała.
Dodatkowo pozwala na rozwój dziecięcej kreatywności i wyobraźni.
Kolejnym plusem jest to, że ruch wspomaga nie tylko wszechstronny rozwój, ale także relacje koleżeńskie i nastawienie dziecka do całego otaczającego je świata. Biorąc pod uwagę te wszystkie elementy, dobrze jest wykorzystać potęgę, którą daje ruch w życiu oraz w edukacji wczesnoszkolnej.
Zgodnie z polskim prawem oświatowym, każdy etap edukacji uczniów z niepełnosprawnościami można wydłużyć o jeden rok. W szkole podstawowej nauczanie uczniów z niepełnosprawnościami może trwać nie dłużej niż do 18. roku życia, w gimnazjum do 21., a w szkole ponadgimnazjalnej do 24. Oznacza to, że nawet w szkole podstawowej możemy mieć do czynienia z dorosłą osobą z niepełnosprawnością intelektualną.
Zjawisko kozła ofiarnego w klasie powinno być traktowane przez wychowawców jako alarmujące. Świadczy ono o poważnym kryzysie w grupie i uderza nie tylko w swoją bezpośrednią ofiarę. Działać trzeba bez zwłoki, zdecydowanie, ale i z dużym wyczuciem.
Zgodnie z definicją Słownika medycznego, fobia to zaburzenie na tle nerwowym, które objawia się uporczywym lękiem przed określonymi zjawiskami, stanami, sytuacjami, przedmiotami, zwierzętami itp. Osoba cierpiąca na tę chorobę stara się w miarę możliwości unikać kontaktu z czynnikami wywołującymi strach lub niechęć, gdyż w przypadku zetknięcia z nimi występuje szereg negatywnych objawów. Chorzy zazwyczaj są świadomi faktu, że ich lęk jest irracjonalny, ale mimo to nie są w stanie wyzbyć się uczucia niepokoju.
