Jeszcze przed wakacjami pisałam w „Głosie Pedagogicznym” o tym, w jaki sposób mediacje rówieśnicze mogą być wprowadzone do szkół. Była mowa o wymogach technicznych i zdecydowanie ważniejszym czynniku, jakim jest gotowość osób kierujących placówką do wprowadzenia w szkole mediacji oraz otwartość na to całej społeczności szkolnej. Tym razem skupiam się na technikach komunikacyjnych, których stosowanie nie daje gwarancji zażegnania konfliktów, ale bez ich znajomości nie znajdziemy jakiegokolwiek rozwiązania.
Dział: Warsztat pracy pedagoga
Wielu z nas zastanawia się, w jaki sposób zmienić zachowanie ucznia. Okazuje się, że można to uczynić, stosując odpowiednie komunikaty oraz zaspokajając podstawowe potrzeby młodego człowieka.
Początek roku szkolnego to niezwykle ważny okres nie tylko dla wychowawców rozpoczynających pracę z klasą, lecz także dla tych, którzy opiekę nad grupą klasową sprawują od jakiegoś czasu, oraz dla nauczycieli niebędących wychowawcami. To wówczas podejmuje się działania organizacyjne i planuje pracę na cały rok szkolny. Warto to zrobić także w zakresie zarządzania klasą.
Pytanie zawarte w tytule jest tyle przewrotne, co prawdziwe. Dlaczego? Ponieważ nadmierna i nieumiejętna motywacja zewnętrzna – w przypadku dzieci generowana przez dorosłych – daje efekt odwrotny do pożądanego. Czyli paradoksalnie wpływa na utratę zaangażowania i zainteresowania dziecka nauką, zamiast je wzmacniać. Zwiększenie nacisków i zachęt, czyli zwiększenie presji, nasila opór dziecka. Zamknięci w błędnym kole dobrych intencji i odwrotnych skutków stajemy się coraz bardziej bezradni, a dziecko coraz bardziej zniechęcone. Dlaczego tak to działa? I co zrobić, by było inaczej?
Pojawienie się dziecka ze spektrum autyzmu w szkole ogólnodostępnej stanowi wyzwanie nie tylko dla samego ucznia, ale też dla placówki: dyrekcji, nauczycieli, pozostałych dzieci w klasie oraz ich rodziców, a także dla całego personelu administracyjno-gospodarczego, pracującego w danej szkole. W jaki sposób możemy przygotować siebie oraz pozostałe osoby na to, aby stworzyć środowisko przyjazne wszystkim grupom? Jakie zastosować narzędzia oraz techniki? Czy jesteśmy w stanie pogodzić ze sobą wielość i różnorodność potrzeb różnych osób? Czy wiemy, jak przede wszystkim się do tego wszystkiego zabrać?
W dobie dzisiejszej kultury, hołdującej kultowi szczupłości, bardzo wiele nastolatków, a nawet dzieci, wpada w sidła anoreksji, ortoreksji i bulimii. Są to choroby śmiertelne, ale możliwe do pokonania. Zaburzenia odżywiania izolują chorującego, sprawiając, że jego świat staje się mrocznym i samotnym miejscem. Przy odpowiedniej psychoterapii i wsparciu rodziny można pomóc mu wyjść z tego ślepego zaułka i odkryć szczęśliwe życie na nowo.
Jeszcze do niedawna popularność w mediach mogły zyskać osoby, które wyróżniały się czymś szczególnym, miały w swoim dorobku jakieś specjalne osiągnięcia. Oczywiście zdarzały się również przypadki złej sławy, ale były one przedstawiane w negatywnym ujęciu i raczej spotykały się z potępieniem ze strony społeczeństwa. W dobie internetu zatarła się granica między dobrą i złą sławą, a uznanie może zyskać każdy.
Pedagog i psycholog szkolny, logopeda i terapeuta pedagogiczny oraz doradca zawodowy są specjalistami z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej na terenie szkoły. Oczywiście każdy z nich działa w tym obszarze zgodnie ze swoimi kwalifikacjami, kompetencjami i uprawnieniami. Są jednak takie zadania, które zdecydowanie warto realizować wspólnie.
Przemoc jest jednym z największych zagrożeń dla zdrowia psychicznego młodego człowieka. Ponadto powoduje różnorodne urazy fizyczne, a czasami nawet prowadzi do śmierci. Wiele badań dowodzi, że współcześnie przemoc rówieśnicza najczęściej występuje w szkole oraz w internecie, są to bowiem dwa miejsca, w których uczeń spędza najwięcej czasu.
Design thinking jako metoda polegająca na kreowaniu innowacyjnych rozwiązań oraz projektowaniu nowych produktów z uwzględnieniem oczekiwań i potrzeb odbiorców dzięki swojej uniwersalności jest wykorzystywana w różnych dziedzinach. Zapoczątkowana w latach 80. XX w. na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii, bazuje na działaniach zmierzających do lepszego zrozumienia potrzeb oraz empatii. Bardzo istotna jest tutaj informacja zwrotna, która powoduje ulepszanie projektowanych rozwiązań po etapie testowania. Doskonale sprawdzi się w edukacji, ponieważ umożliwia nabywanie i rozwijanie licznych kompetencji.
Rzecz będzie o GIMNAZJUM. O szkole, której świadectwem ukończenia legitymują się młodzi ludzie z roczników 1986–2003, a która 1 września 2019 r. zniknie z polskiej mapy oświatowej. O szkole budzącej przez lata wiele skrajnych emocji, mającej tylu zagorzałych zwolenników, ilu przeciwników. O szkole, z którą byłam związana przez 13 lat. Wybaczcie więc, Drodzy Czytelnicy, zbyt osobistą wymowę tego tekstu. Po pierwsze – chcę pokłonić się pedagogom, którzy pracowali z uczniami w niełatwym okresie ich adolescencji. Po drugie – chcę ocalić od zapomnienia bliską mi ideę szkolnej samorządności.
Doradca zawodowy to osoba udzielająca pomocy w formie grupowych i indywidualnych porad zawodowych młodzieży i osobom dorosłym w wyborze zawodu, kierunku kształcenia i szkolenia, z uwzględnieniem ich możliwości psychofizycznych i sytuacji życiowej, a także potrzeby rynku pracy oraz możliwości systemu edukacyjnego.