Obecne czasy stawiają przed nauczycielami liczne wyzwania. Wymaga się od nich ciągłego doskonalenia własnego warsztatu pracy i weryfikacji tradycyjnych metod nauczania. Świat bowiem zmienia się bardzo szybko, a rynek pracy i dorosłe życie „testują” uczniowskie umiejętności. Okazuje się, że młodzi ludzie nie są przygotowani do podejmowania aktywności w społeczeństwie, że nikt ich nie nauczył tego, jak sobie radzić w zmiennych warunkach. Czy w związku z tym nie jest to znak, że szkoła powinna zmienić swoje podejście do edukacji? Czy metody i formy pracy dotychczas wykorzystywane na zajęciach są nadal aktualne? A może należy zrobić solidny rachunek sumienia i zastanowić się, czy tradycyjne sposoby myślenia i działania mają rację bytu?
Dział: Warsztat pracy pedagoga
Badania pokazują, że kompetencje techniczne i matematyczne z powodzeniem można ćwiczyć i rozwijać, a motywacja do nauki rośnie, gdy nie musimy zmagać się ze stereotypami na swój temat, np. tymi dotyczącymi naszej płci lub dotychczasowych osiągnięć. Czy Twoja szkoła i praca jest wolna od stereotypów? Czy rzeczywiście pracujesz w atmosferze równości?
Od ponad 100 lat jednym z zadań szkoły jest udział w przygotowaniu dzieci i młodzieży do dbałości o zdrowie własne i innych ludzi. Początkowo działania te określano jako „wychowanie higieniczne”, potem „oświatę zdrowotną” i „wychowanie zdrowotne”, a obecnie zwie się je „edukacją zdrowotną”. W nowym cyklu „Głosu Pedagogicznego” skupimy się na – często zaniedbywanym – jej aspekcie, a mianowicie na zdrowiu psychicznym uczniów i koniecznej jego ochronie.
„Gdyby ludzki mózg był dość prosty, by można go było pojąć, bylibyśmy zbyt prości, by to zrobić”. Słowa wypowiedziane przez Josteina Gaardera w książce Świat Zofii wskazują, że ludzki mózg wciąż jest dla nas wielką tajemnicą, którą jednak w ciągu ostatnich kilkunastu lat odkrywamy w tempie nieporównywalnie szybszym, niż miało to miejsce wcześniej. Zapraszamy do Pracowni neurodydaktycznej, w której dr Adriana Kloskowska pomoże nam zrozumieć tajniki funkcjonowania ludzkiego mózgu i przełoży tę wiedzę na praktyczne umiejętności do wykorzystania w pracy z uczniami.
Badania pokazują, że kompetencje techniczne i matematyczne z powodzeniem można ćwiczyć i rozwijać, a motywacja do nauki rośnie, gdy nie musimy zmagać się ze stereotypami na swój temat, np. tymi dotyczącymi naszej płci lub dotychczasowych osiągnięć. Czy Twoja szkoła i praca jest wolna od stereotypów? Czy rzeczywiście pracujesz w atmosferze równości?
Nieśmiałość może powodować cierpienie, sprzyja niepowodzeniom szkolnym oraz negatywnie wpływa na poczucie własnej wartości dziecka i jego dalsze funkcjonowanie w dorosłym życiu. Warto więc zapoznać się z obrazem dzieci nieśmiałych i zwrócić uwagę na formy ich wsparcia i podjęcie takich oddziaływań, aby możliwe stało się zaangażowanie ich w życie szkoły, klasy i pojedyncze zajęcia.
Gdy do klasy trafia dziecko z tikami, często trudno jest nam zrozumieć, dlaczego uczeń ten nie jest w stanie kontrolować swojego ciała. Tiki to mimowolne, czyli niezależne od woli, szybkie, nagłe, krótkotrwałe, skoordynowane i nierytmiczne skurcze mięśni jednej lub więcej części ciała lub wydawane dźwięki bądź słowa. Na ogół są traktowane jako zjawisko przemijające i niegroźne. Mają one jednak znaczący wpływ na ogólne funkcjonowanie dziecka, jego poczucie własnej wartości, relacje społeczne i czasami osiągane wyniki w szkole.
Pedagogika serca oparta jest na uniwersalnych wartościach, jakimi są miłość, zrozumienie, przyjaźń, empatia, szacunek do drugiej osoby. Priorytetem są tutaj wychowanie i wszechstronny rozwój człowieka, a także umiejętność niesienia pomocy innym, empatyczne podejście do ludzi i świata oraz altruistyczna postawa. Czy we współczesnym, tradycyjnym systemie edukacji jest przestrzeń dla pedagogiki serca?
Biorąc pod uwagę szereg walorów, jakie niesie za sobą rozwój twórczości i kreatywności, powinniśmy dążyć do tego, aby wprowadzać jak najwięcej jej elementów do edukacji szkolnej. Wprawdzie realia tradycyjnej szkoły wykluczają włączenie pedagogiki twórczości do obowiązkowych zajęć edukacyjnych, ale możemy jej elementy wprowadzać w ramach zajęć dodatkowych, świetlicowych lub nagłych zastępstw.
Żyjemy w kulturze audiowizualnej, co sprawia, że przekaz płynący z mediów ma ogromny wpływ na zachowanie, rozwój i funkcjonowanie człowieka. Niestety, nie zawsze ten przekaz jest pozytywny, bardzo często treści zamieszczane w mediach negatywnie oddziałują na młodych ludzi. Dodatkowym czynnikiem ryzyka jest wszechobecny kult ciała, zgodnie z którym atrakcyjność fizyczna jest obowiązkiem, wymaganiem, które należy spełniać, w przeciwnym razie młody człowiek może ponieść surowe konsekwencje w postaci ośmieszania, braku akceptacji, a nawet odrzucenia przez grupę rówieśniczą.
Współczesny nauczyciel wciąż szuka nowych rozwiązań, chcąc zapewnić uczniom jak najbardziej atrakcyjny i efektywny sposób uczenia się. W tym celu często wykorzystuje się elementy metody edutainment, czyli połączenie edukacji z rozrywką, dzięki czemu uzyskuje się idealny klimat sprzyjający uczeniu się przez doświadczenie. Powszechnie wiadomo, że dzieci uczą się swobodnie poprzez zabawę, która pozostaje ich główną aktywnością. Wówczas uczeń nie odczuwa przymusu nauki, a rozwija się zarówno poznawczo, jak i społecznie, emocjonalnie i często fizycznie. Niewątpliwie do działań typu edutainment możemy zaliczyć gry planszowe, stanowiące zarówno świetną rozrywkę, jak i aspekt edukacyjny i wychowawczy.