Dział: Warsztat pracy pedagoga

Dzieci coraz częściej sięgają po substancje psychoaktywne – skalę tego zjawiska możemy sobie uzmysłowić, obserwując liczbę zgłoszeń do poradni leczenia uzależnień, przepełnione oddziały psychiatryczne, sytuację w gabinetach specjalistów, ale także w szkołach i w lokalnym środowisku. Można postawić tezę, że każdy z nas zna kogoś, kogo w jakimś stopniu dotknął ten problem. Według raportu z badań z 2021 r. 24% badanych młodszych uczniów i 37% starszych uczniów pali marihuanę, a 5,2% uczniów przyznaje się do korzystania z nowych środków psychoaktywnych, tzw. dopalaczy. Najpopularniejszą używką jest alkohol – 80% uczniów deklaruje, że choć raz w życiu go piło. Jakie działania powinien podejmować szkolny specjalista w sytuacji, kiedy uczeń nadużywa substancji psychoaktywnych? Gdzie się zaczyna, a gdzie kończy rola pedagoga?

Wprowadzenie nowej klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych wywołuje wiele obaw związanych z nazewnictwem i kryteriami diagnostycznymi chorób i zaburzeń. Czas na wprowadzenie do użytku klinicznego ICD-11 to pięć lat. Polskie Ministerstwo Zdrowia zapowiada, że może to nastąpić już w czerwcu 2023 r. Co może zmienić się po wdrożeniu nowej klasyfikacji?

Od 1 czerwca 2022 r. placówki oświatowe z całego kraju mogą zgłaszać się do pionierskiego programu certyfikacyjnego z zakresu zdrowia psychicznego. Szkoła Myślenia Pozytywnego 2.0 to okazja do wyjątkowej pracy z uczniami i uczennicami połączona z niestandardowymi aktywnościami angażującymi także nauczycieli i rodziców. Dlaczego warto zgłosić swoją placówkę? Jakie korzyści czekają na uczestników Programu w zbliżającym się roku szkolnym?

Asertywność, umiejętność odmawiania oraz świadomość zgody to ważne zagadnienia, o których powinniśmy pamiętać w edukacji, aby wychowywać świadome pokolenia, które powinniśmy wyposażyć w kompetencje niezbędne do budowania dobrych relacji z innymi i z samym sobą. Jak uczyć dziecko mówić „nie” i w jaki sposób przekazać koncept zgody, tak aby w przyszłych relacjach mogło być bezpieczne i aby nie przekraczało granic innych?

Edukacja włączająca wkracza coraz szerzej do naszej rzeczywistości i choć czasem jej tak nie nazywamy, odbywa się już w prawie każdej (jeśli nie w każdej) placówce w Polsce. Jest ona często wyzwaniem dla społeczności szkolnej, wymaga bowiem ustalenia, jak mądrze, odpowiedzialnie i z szacunkiem dla każdego ją wdrażać, jak dostosować formy nauczania, jakie technologie i narzędzia wykorzystać, aby nauka była ciekawa dla każdego ucznia i każdej uczennicy. Przyszłość edukacji to nowe technologie i nie unikniemy ich coraz większego znaczenia w procesach edukacyjnych.

Mityczne pojęcie, odmieniane w edukacji przez wszystkie przypadki, a jednocześnie często błędnie rozumiane i nadmiernie powiązane z twórczością artystyczną lub technologiami. Kreatywność. Jak ją oswoić, aby dać szansę rozkwitnąć uczniom i uczennicom? Najnowsze badania pokazują, że to właśnie nastawienie nauczyciela ma decydujące znaczenie dla wspierania rozwoju tej cechy u młodych.

Przemoc rówieśnicza to sytuacja często spotykana w każdej grupie, nie tylko klasowej. Przyczyn przemocy jest wiele i nie na wszystkie specjaliści mają wpływ. Jednak to, co najbardziej interesuje profesjonalistów, to skuteczne metody pomocy dzieciom we właściwej komunikacji i w budowaniu szacunku w relacjach. Poniższy artykuł przedstawia możliwości włączenia osoby wykluczonej do grupy, które mogłyby być zastosowane w klasach IV–VIII szkoły podstawowej i są wynikiem pracy autorki z konkretnymi grupami klasowymi i wychowawcami.

Jesteśmy różni – pod wieloma względami różnimy się od siebie, od cech fizycznych po cechy osobowości, style poznawcze, temperament, ale także talenty, uzdolnienia. I warto na początek powiedzieć, że to bardzo dobrze, że tak jest. Ta różnorodność jest wartością. Warto sobie wyobrazić, jak wyglądałby świat, gdyby wszyscy bili tacy sami, gdyby po świecie poruszały się masy klonów (jak w scenach z Gwiezdnych wojen), a nie różnorodnych ludzi. Czy ktoś chciałby żyć w takim świecie?