Zapoznanie się z treścią opinii, orzeczeń wydanych przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną stanowi nieodzowny element organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej, kształcenia specjalnego czy nauczania indywidualnego w przedszkolu i szkole. Dla późniejszej oceny efektywności udzielanego wsparcia czynność ta może być wręcz kluczowa, stanowiąc fundament dalszych działań i określając ich ramy. Udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest, po pierwsze, procesem, po drugie, działaniem zespołowym i środowiskowym. Jednym z pierwszych etapów tego procesu jest diagnoza, rozpoznanie możliwości psychofizycznych, indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dziecka. Choć jest również działaniem wieloetapowym, które rozpoczyna się na terenie przedszkola, szkoły czy placówki, to jego rezultatem może być opinia sporządzona przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną.
Dział: Warsztat pracy pedagoga
Coming out to proces ujawniania sobie oraz innym osobom swojej tożsamości płciowej lub tożsamości seksualnej.
Szkoła to miejsce, w którym uczeń powinien czuć się bezpiecznie. Dlatego tak ważna jest akceptacja oraz odpowiednia reakcja i komunikacja z uczniem, a także wiedza na temat rozwoju psychoseksualnego dziecka i nastolatka. To bardzo istotne w sytuacji, kiedy wśród naszych uczniów znajduje się dziecko LGBT+, które jest szczególnie narażone na brak akceptacji. Jak pomagać dzieciom w procesie poznawania własnej tożsamości? Jak wspierać ucznia w sytuacji coming outu w szkole? Co to jest outowanie?
Uczniowie nie pamiętają tego, co było omawiane na poprzedniej lekcji? A może nieustannie musisz ich motywować do pracy, lecz mimo to większość nadal nie wie, w jakim celu się uczy? Od czego zależy zaangażowanie uczniów w proces edukacyjny?
Choć wirtualna rzeczywistość wciąż kojarzona jest przede wszystkim z branżą rozrywki, to pokażę, że może być także skutecznym narzędziem do osiągania celów edukacyjnych. W rękach pedagoga staje się ona narzędziem dydaktycznym lub terapeutycznym, tak jak długopis i kartka. Psychiatra z Uniwersytetu Stanford, Kim Bullock, która wykorzystuje wirtualną rzeczywistość w pracy, powiedziała: „Technologia ta nie jest formą terapii, ale narzędziem terapii. Można jej używać na wiele sposobów”.
Siła języka jest ogromna. Pisze o tym we wstępie do poradnika Etyka języka i odpowiedzialna komunikacja prof. Ewa Kołodziejek z Rady Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk: „Język jest jak powietrze. Gdy powietrze jest czyste i świeże, to jest czym oddychać, czujemy się dobrze, żyjemy. Gdy powietrze jest duszne, gęste, to się dusimy, cierpimy, chorujemy. Gdy powietrze jest trujące – umieramy”1.
Poczucie własnej wartości kształtuje się już od najmłodszych lat i trwa przez całe życie człowieka. Proces ten wzmacnia się wraz z rozwojem samodzielności dziecka, a w czasie życia, pod wpływem różnych czynników, ulega zmianom. Osoby znaczące dla dziecka mają olbrzymi wpływ na budowanie i wzmacnianie jego poczucia własnej wartości. Dlatego to na nas, dorosłych (przede wszystkim na rodzicach, ale także na nauczycielach), spoczywa wielkie zadanie, jak również duża odpowiedzialność. Warto poświęcić chwilę na refleksję, co możemy zrobić, aby już od najmłodszych lat kształtować w dzieciach wysokie poczucie własnej wartości.
Właśnie kończy się rok szkolny, w którym po raz pierwszy pojawili się w przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych pedagodzy specjalni. Teraz każdego z nich – bez względu na wymiar przydzielonego mu pensum – czeka sporządzenie sprawozdania z oddziaływań, które realizował jako przynależne pełnionej przez siebie funkcji. Choć nie ma obligatoryjnego wzoru takiego sprawozdania, to w sieci aż roi się od próśb o jego udostępnienie.
Regularnie nominowany na czołowe miejsca w globalnych rankingach edukacyjnych system szkolnictwa w Wielkiej Brytanii jest w dużym stopniu oparty na ustawowo wyznaczonych brytyjskich wartościach: demokracji, regule prawa, wolności osobistej oraz wzajemnych szacunku i tolerancji dla odmiennych przekonań lub religii. Z odpłatną ofertą uniwersytecką o światowej renomie, kulturą królewską w tle, debatą o szkolnych mundurkach i współczesnych wyzwaniach warto jest przyjrzeć się temu systemowi z bliższej perspektywy. Wzięte pod lupę szkoły w Anglii będą dobrym przykładem.
Dzisiaj coraz częściej mówimy o potencjale osób neuroróżnorodnych, ale czy jako społeczeństwo rzeczywiście potrafimy odpowiednio z niego korzystać? Czy nie jest jednak tak, że zamiast skupiać się na zaletach i mocnych stronach osób m.in. w spektrum autyzmu, z dysleksją czy ADHD, zwłaszcza w szkole, koncentrujemy się na trudnościach i pracujemy głównie nad tym, aby dostosować dziecko do systemu? Może najwyższy czas zacząć rozwijać wyjątkowe umiejętności dzieci neuroróżnorodnych i tym samym umożliwić im wychodzenie poza schemat.
Jeszcze całkiem niedawno wirus HIV kojarzono negatywnie z takimi terminami, jak „rozwiązłość” czy „rozbuchane życie seksualne”. Dziś już wiemy, że każdy, kto prowadzi życie erotyczne, może mieć kontakt z osobą z wirusem HIV, w związku z czym to ważne, aby – tak dalece, jak to możliwe – dbać o bezpieczniejszy seks.
Przyjmuje się, że uniwersalnym projektowaniem w edukacji można określić taki zbiór zasad opracowywania programów nauczania czy scenariuszy zajęć, które stwarzają możliwość ich realizacji z uczniami bez względu na ich stan zdrowia, możliwości psychofizyczne, indywidualne potrzeby rozwojowe czy pochodzenie etniczne. Uniwersalne projektowanie w edukacji zapewnia sposób formułowania celów, doboru metod, materiałów i form oceniania, które mogą być zastosowane w odniesieniu do wszystkich uczniów. W założeniu uniwersalne projektowanie w edukacji wymusza elastyczne podejście podczas tworzenia zasobów dydaktycznych, aby możliwe było dostosowanie ich do indywidualnych potrzeb.
Zawód nauczyciela od dłuższego czasu wzbudza wśród polskiego społeczeństwa skrajne opinie – od odsądzania nauczycieli od czci i wiary, przez traktowanie ich jak męczenników mozolnie niosących kaganek oświaty, aż do przypisywania im misji i wynoszenia ich działań na piedestał.