Podsumowanie pracy wychowawczo-profilaktyczno-pomocowej polega na opracowaniu pisemnego sprawozdania z realizacji działań zaplanowanych na początku roku szkolnego. Dla każdego nauczyciela to wymóg ustawowy, wynikający z nadzoru pedagogicznego pełnionego przez dyrektora nad realizacją wszystkich zadań statutowych placówki, którą zarządza.
Autor: Małgorzata Łoskot
Kto bez trudności, łatwo i przyjemnie dla siebie i innych, przebrnął przez okres własnego dojrzewania – niech pierwszy rzuci kamieniem. Ja chowam ręce w kieszenie, bo doskonale pamiętam, jak często mama mawiała: Jestem uparta i cierpliwa, więc przeżyję to twoje dorastanie! Te słowa wiele razy sprowadzały mnie na ziemię w trudnych relacjach z nastolatkami, prywatnie i zawodowo.
Termin „terapia” wywodzi się z greckiego słowa „therapeuéin” i oznacza „opiekować się, oddawać cześć”, a w znaczeniu szerszym – „leczyć”.
Jest procesem zaplanowanym, obejmującym różne płaszczyzny działania terapeuty, nakierowanym na jednostki z różnorodnymi zaburzeniami. W odniesieniu do dzieci i młodzieży szkolnej działania terapeutyczne mają na celu usprawnianie, korygowanie i kompensowanie wszelkich funkcji i sprawności utrudniających prawidłowy ich rozwój we wszystkich sferach: ruchowej, intelektualnej, osobowościowej, emocjonalnej i społecznej.
Pedagog rozumie, że nawet najbardziej uparte, agresywne, niegrzeczne, nastawione na opór dziecko chce być kochane, akceptowane, rozumiane, czuć się zauważone i ważne, tak samo jak wszystkie
inne dzieci. Jednak, z rozmaitych powodów, zabiega o to w sposób, który przynosi skutki odwrotne do zamierzonych. Pedagog rozumie również, że takie zachowania dziecka mogą wywołać – nawet u najbardziej
kochających rodziców – złość, niechęć, bezradność, zwątpienie i ogromne poczucie winy. Co w takiej sytuacji może zrobić pedagog?
Każde dziecko niepełnosprawne ma prawo do nauki i może z tego prawa korzystać w szkole najbliższej jego miejscu zamieszkania. Z tego właśnie powodu w szkołach ogólnodostępnych pobierają naukę również dzieci i młodzież z uszkodzonym wzrokiem. Najczęściej są to uczniowie słabowidzący, rzadziej niewidomi. Zdecydowana większość z nich ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na niepełnosprawność wzrokową. O wyborze placówki ostateczną decyzję zawsze podejmują rodzice/prawni opiekunowie danego ucznia, mimo że wskazanie najbardziej odpowiedniej szkoły jest rolą poradni psychologiczno-pedagogicznych lub innych poradni o mocy orzekania.
Bywają takie chwile, kiedy człowiekowi nic się nie chce. Siedzi bezczynnie z zamkniętymi oczami albo leży na łóżku i tępym wzrokiem wpatruje się w sufit. Nawet palcem nie kiwnie. Zdrowie mu dopisuje, humor też, a jednak nie robi nic, tylko leni się. Znacie Państwo ten stan? Oczywiście, od dzieciństwa. Czy zatroskani rodzice i nauczyciele mówili wam wtedy: To źle (grzech) tak się nudzić i obijać. Jak to, nie masz nic do roboty?
Nie marnuj czasu, powtórz lekcje, wynieś śmieci, wyjdź z psem, posprzątaj pokój, pobaw się z bratem. Jak będziesz takim leniem, to do niczego w życiu nie dojdziesz? Czy wam zdarza się w podobny sposób karcić dzieci, swoje i cudze?
Patchwork to metoda szycia, w której zszywa się małe kawałki materiału w większą całość, tworząc nowy wzór. Każdy element na pierwszy rzut oka wygląda jakby był z innej bajki, różne są tkaniny, faktury, wzory, kolory, ale wszystko razem tworzy piękną całość. Tym terminem określa się również „posklejaną” rodzinę, w której owe „kawałki” stanowią obecni partnerzy, byli partnerzy, wspólne dzieci, jak i te pochodzące z poprzednich związków, teściowie, eksteściowie oraz pozostali krewni, wchodzący w skład starej i nowej struktury rodziny.
Polska szkoła – mimo tylu reform – to nadal szkoła tradycyjna. Poczesne miejsce zajmują w niej zadania domowe, zmora wielu uczniowskich pokoleń. Zadawane są już dzieciom w „zerówkach”, a z każdym rokiem nauki zadań tych jest coraz więcej. Mimo że prawo oświatowe nawet nie zna takiego terminu, jak prace/zadania domowe, to zdaniem wielu nauczycieli są one konieczne.
Nie ma na świecie człowieka, który nigdy w życiu nie uciekł się do kłamstwa. Kłamiemy wszyscy, z różnych pobudek i z różnym skutkiem. Z badań przeprowadzonych kilka lat temu przez brytyjską firmę WKD wynika, że przeciętny człowiek kłamie 88 tys. razy w ciągu życia, średnio 1460 razy w ciągu roku, co oznacza blisko cztery kłamstwa dziennie. Tomasz Witkowski, psycholog, autor książki Psychologia kłamstwa. Motywy – strategie – narzędzia, przytacza badania, które wykazały, że statystyczny Kowalski oszukuje od dwóch do nawet dwustu razy dziennie.
Od dziesiątków lat stres należy do kluczowych problemów społecznych. Zyskał nawet miano „choroby cywilizacyjnej”, albowiem oprócz negatywnych skutków fizjologicznych, jakie wywołuje, coraz częściej zauważane są niepokojące zmiany w psychice człowieka.
Zgodnie z regulacjami ustawy Prawo oświatowe każde dziecko, realizujące obowiązek szkolny w ramach systemu oświaty ma prawo do uzyskania wsparcia w rozwoju i pomocy w nauce stosownie do swoich potrzeb rozwojowych i edukacyjnych. Szczególnym wyzwaniem są dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, którym sprawia trudność sprostanie wymaganiom edukacyjnym, co wynika ze specyfiki ich funkcjonowania, czyli dzieci i młodzież wymagający pomocy psychologiczno-pedagogicznej.
Agresja i przemoc rówieśnicza zmieniły swoje oblicze, przenosząc się do przestrzeni wirtualnej. Młodzi ludzie coraz częściej wykorzystują sieć, by kogoś złośliwie skrytykować, brutalnie obśmiać, dosadnie obrazić lub znieważyć. Powszechność tego zjawiska powoduje, że wśród użytkowników Internetu panuje coraz większe znieczulenie na tego typu zachowania, skutkujące niestety cichym przyzwoleniem, brakiem reakcji, obojętnością.